Ramazan aylarını hep sevmişimdir.Hep birlikte gece  sahura kalkıp  sonra bütün gün aç kaldıktan sonra, o  kutsal sesle, sofraya çağrıyla beraber  herkesin  tekrar masaya dizilip orucunu açması bana hep ayrı bir haz vermiştir.Çünkübilirimki;birlik ve beraberliğin,yardımlaşmanın çok arttığı bu ayda  herkesin sofrasında ,az çok birşeyler olur ve aç denildiği zaman , hemen herkesin karnı doyar .Zengin de fakir de, aynı uzun açlık süresine boyun eğer.Kimseye torpil yapılmaz,bakanı da  işçisi de aynı sesi bekler orucunu açmak için.Bir küçücük farkla;kurulan sofralar...

Kimi aldığı iftariyelik yardımlarla masasında mütevazi  bir Ramazan Şenliği yaşarken,kimi de  sanki bütün sene hiçbir şey yememiş gibi masasına ne koyacağını şaşırır.En çok şaşırdığımız bir diğer husus  yemeğe çağırdığımız misafirlerimizdir  bir de.Nedense  hep, hiç ihtiyacı olmayan mükellef sofralardan hiç de uzak olmayan kişilere kurarız bir çoğumuz sofralarımızı.Amaen çok unuttuğumuz ‘ az yemek’tir.Dini ritüeller ve ifadeler  iftarda masadan çok fazla doymadan kalkılmasını önersede,ramazanın tokluk değil açlık ayı olduğunu bilsek de, hep midelerimiz fesada uğramış şekilde kalkılır masalardan.Gözümüz dönüp  o kadar çok çeşit hazırlamışızdır ki,hepsinden  azıcık alan fil bile masadan fazlasıyla  doymuş kalkabilecek kıvamdadır...

 Halbuki oruç döneminde mutlak  açlık  ve  susuzluk vücudu  zaten  fazlasıyla etkilemektedir.Özellikle uzun süren açlık sonrası  kas  ve yağ depolarımızdan  gerçekleşecek kayıplara karşıvüzcudu koruma amaçlı  olarak  metabolizmamız  yavaşlamıştır.Dolayısıyla iftar  ya da sahurda hemen her şeyin tadına bakmak ramazanda bize  çeşitli rahatsızlıklar ve kilo alımı şeklinde geri dönmektedir. Yavaşlayan metabolizmamız  bütün o yediklerimizi eritecek durumda değildir...

Günümüzün modern tıbbı, bunun ne kadar önemli olduğunu, yapılan pek çok araştırma ile gözler önüne sermiştir. Yani ramazan çok beslenme ayı değil, az beslenme ayıdır. ..